

D4238

@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སནྟ་ནནྟ་ན་སིདྡྷི་ཊཱི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པའི་འགྲེལ་བཤད། དཔལ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འགྲོ་བའི་བླ་མ་གང་ཞིག་གིས། །འདི་ཀུན་སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ། །དེ་ལ་རབ་ཏུ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པ་དབྱེ བར་བྱ།།རང་ལུས་བློ་སྔོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདིའི་འགྲེལ་པ་དང་། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་། དགོས་པ་རྣམས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་རྒྱུད་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུད་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དགོས་པ་དེ་ ཡང་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདིས་སྒྲུབ་པས་འདི་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཐབས་དང་ཐབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཁོ་ནའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་བརྗོད་དོ། །ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ ཙམ་ཉིད་ཀྱི་ལྟར་ན་རྒྱུད་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་རྒོལ་ལོ་ཞེས་གྲག་སྟེ།འདི་ལྟར་དེ་དག་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་ཟེར་རོ། །གང་གི་ལྟར་ན་སེམས་ཙམ་ཡོད་ཀྱི་ཕྱིའི་དོན་མེད་པ་དེའི་ལྟར་ན་སྲོག་ཆགས་གཞན་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ། མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ནི་མེད་དེ། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ ཆ་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རམ་ཡང་དག་པར་ན་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལུས་དང་ངག་གི་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མེད་དེ། འདི་ལྟར་ལུས་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དག་གི་སྲོག་ཆགས་གཞན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ ལ་ནི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དག་མེད་དོ།།ལུང་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དེ་སྤངས་ན་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ལུང་ནི་སྒྲའི་བདག་ཉིད་དམ་ཡིག་འབྲུའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་པར་འགྱུར་གྲང་ན། འདི་གཉི་ག་ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་མེད་དོ། །ལུང་ ཡང་གཟུགས་ནི་ཡུལ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་ཡང་མི་འདོད་དེ།འདི་ལྟར་འདིའི་ཡུལ་ནི་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ལུང་གི་སྒོ་ནས་ཀྱང་སྲོག་ཆགས་གཞན་ལ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་དེ་ལྟར་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ལ་འདི་སྐད་ ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ།།ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་སྲོག་ཆགས་གཞན་རྟོགས་པར་མི་འདོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་སྲོག་ཆགས་གཞན་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ལུང་ཡང་ཡིག་འབྲུའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྟོན་པ་པོའི་དབང་གིས་ངག་དང་ཚིག་ དང་ཡི་གེ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文：
[梵文题目]
梵文：Santānāntarasiddhi-ṭīkā
藏文：སནྟ་ནནྟ་ན་སིདྡྷི་ཊཱི་ཀཱ།
汉译：《他相续成就释》
[正文翻译]
印度语言称为《他相续成就释》，藏语称为《证他相续释》。
顶礼吉祥文殊！
敬礼导引众生的导师，
彼即宣说一切唯心，
我今至诚顶礼彼尊，
将解说明他相续成就。
这些偈颂阐明了本论的注释、所诠内容和目的。其中，他相续的存在性是所诠内容，证成他相续的存在性是其目的。由于此论用于证成该目的，故此论与其目的之间具有能证与所证的关系特征。因果关系等已包含在此中，故不另行说明。
外境论者质疑说：按照唯识的观点，他相续的存在性是不合理的。他们是这样说的：如果承许唯心而无外境，则对于了知其他有情，既无现量证知（因为一切认识都仅缘自分，或者说实际上无所缘），也无比量证知（因为无身语业的缘故）。因为在唯识宗中，无法通过身语表业推知其他有情。
教证也因为包含在色蕴中而被舍弃，所以是不可能的。因为教证若是声音的自性或文字的本质，这两者在你们的立场中都是不存在的。而且教证作为色法，也不被承认是对此类对境的量。因为认为此对境超越二量的境界。因此，也不能通过教证了知其他有情。
对于外境论者的这种错误理解，我们这样回答：我们也不主张通过现量了知其他有情，因为凡夫确实不能通过现量知道其他有情的心识。教证也不是文字的本质，而是由说法者的力量而显现为特殊的语言、词句和文字的认识。
[注：这是一段关于佛教认识论和唯识学说的重要论述，涉及他心通和认识其他有情心识的问题。译文尽量保持了原文的哲学术语和逻辑结构。]

།དེ་ནི་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་ཉེ་བར་གདགས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འམ་སེར་སྐྱའི་འམ། གཟེགས་ཟན་པའི་ཚིག་ཅེས་བྱེད་པ་པོའི་ཡིན་པར་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །འདི་ལྟར་སངས་ རྒྱས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འདོད་ཀྱི་སྒྲའི་ཁྱད་པར་ནི་ཡོད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་སྔོན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་བགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་ལུང་གི་ སྲོག་ཆགས་གཞན་རྟོགས་པར་ནི་ཁས་མི་ལེན་གྱི་འོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་མེད་ཀྱང་འཇུག་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རང་ལུས་བློ་སྔོན་འགྲོ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་རེ་ཞིག་བསྡུས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་ གི་དོན་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།བློ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པའོ། །དེ་ཡང་འདིར་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་དང་ཀུན་དུ་སྨྲ་བར་འདོད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་གཟུང་སྟེ། དེ་ནི་བྱ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་གང་ལ་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བློ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་ཞེས་བྱ་ བའི་སྒྲ་ནི་འདིར་རྒྱུ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏེ།རྒྱུ་ནི་སྔ་ན་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བློ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དེ་དག་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གིས་དམིགས་ནས་ཕྱིས་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ངོ་བོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ བློ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེའི་ཚེ་ཚུལ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཁ་གདངས་པ་དང་། ཁྲག་ལ་སོགས་པ་ཡང་སེམས་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པས་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་ བའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་ཕ་རོལ་པོ་ཕྱོགས་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་སྟོན་ཏོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁས་བླངས་ནས་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བའོ། །འདིར་གཡོ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བྱེད་པ་ ལ་བྱའོ།།བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དག་ནི་ལུས་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ལ་བྱའོ།

这些认识是存在于能了知的相续中，但通过假立的方式，我们将其称为"如来语"、"迦毗罗语"或"食米喇士语"等作者的言说。因为一切佛教徒都认为表诠的声音是具有普遍相的认识，而不是声音的特殊相。这是为了遮遣"因为从未见过"等特殊理由而说明其非表诠性。
我们也不承认通过教证了知其他有情，而是通过比量。为了说明即使没有身语业，比量如何运作，故说"自身心识为先导"等。这是其总义。
分别解释其支分义：所谓"心识"即是认识。在此处应当理解为具有行走、来往和欲言说等本性，因为这是行为的因。凡是以此为先导的行为，即是"心识为先导"。此处"先"字表示因，因为因是先行存在的。
如果外境论者认为：在自相续中通过现量和比量观察到心识为先导的行为，之后便能了知他相续中具有欲言说本性的识知。对此，这种方式在唯识宗中也同样成立。此处"行为"仅是譬喻而已，因为张口、出血等也能了知他心。
通过"如果"等词，表明将以下文所说的方式说明对方立场中无比量。为了说明接受比量后会导致相同的结果，故说"如果对自身"等。"心的活动"即是心的运作。此处"活动"一词指的是作用。"行为"和"言说"二词指的是身语表业。
[注：这段译文保持了原文的逻辑术语和论证结构，同时尽量使用自然的汉语表达。]

།དེས་ན་དོན་ནི་འདི་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དང་སྨྲ་བར་འདོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡང་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་དེ་ དག་དམིགས་ནས་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་ན།ཚུལ་དེ་ནི་སེམས་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་འདྲ་སྟེ། དེ་བས་ན་དེ་ཡང་གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་གཡོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱད་པར་མེད་པར་བཤད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་གང་དུ་སེམས་གཡོ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་ དང་སྦྱར་བ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་སྐབས་ཀྱི་དབང་གིས་སྤྱིའི་སྒྲ་ཡང་ཁྱད་པར་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་མཚན་མར་བྱ་བ་ལ་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་དག་རྟགས་ཉིད་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ཀྱི། ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་དེ་དག་མེད་ ན་ཇི་ལྟར་མཚུངས་སྙམ་དུ་སེམས་ན།དེའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་ཞས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ཡང་། གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བའི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ལུས་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་ཤེས་པ་ལུས་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་ བ་དག་ཡོད་པར་ནི་མི་འདོད་དོ།།བདག་གི་ཤེས་པ་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་མཚུངས་པ་དང་ལྡན་པའི་གཡོ་བ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གཡོ་བ་སྟེ་དེའི་ཁྱད་པར་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །ཁྱད་པར་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་བྱེད་པར་འདོད་པ་དང་སྨྲ་བར་འདོད་པ་ ཡོངས་སུ་བསྡུའོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་དོགས་པ་བསུ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ཤེས་པའི་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཁྱེད་ཀྱིས་ནམ་ཡང་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དག་མི་དམིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ ཁྱེད་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པར་སྨྲ་བས་འདྲ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་འདི་ནི་ཉེས་པ་མེད་དེ། འདི་ལྟར་ཀླན་ཀ་འདི་ནི་ཁྱེད་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །མཚུངས་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་པོས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བས་ཀྱང་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་དེ་དག་ནམ་ཡང་མ་མཐོང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་དེས་ཀྱང་གཞན་གྱི་སེམས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

我来为您完整翻译这段藏文：
因此，其义理应如下：如果因为在自身见到行为和言说是以欲行和欲说为先导，而在观察到他相续中的这些行为和言说后推知心的活动，那么这种方式对唯识宗也同样适用，因此他们也能推知他人之心。
虽然此处"活动"一词被笼统地解释，但是要结合"心的活动"这一语境来理解。因此，依据语境，即使是通称也可以用于特称。
对此，若有人想：外境论者承认身语业是作为他心之相的标志，而对于主张所知为内在的论者来说，没有这些标志，如何能相同呢？为此说"他也是其他识..."等。
主张所知为内在的论者也不承认存在离开心的活动特征而仅具有身语表业相的、显现为身语表业的识。所谓"其他识"即是异于自识的识。与彼相应的活动即是其他识的活动，故称其特征为此。"特征"一词包含了欲作和欲说。
为了回应外境论者教义中的疑问，说"如果他人识的作用..."等。你们从未见到具有行为和言语相的其他识是以他识为先导。因此，你们如何能推知？这是前主张者的疑问。
主张所知为内在者说"因为相似故非"，这里并无过失。这样，此诘难对你们也同样适用。为了说明这种相同性，故说"对方也..."等。外境论者也从未见到以他心活动为先导的行为和言说，因此他们也不能了知他心。

།གླན་ཀ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣར་མི་འོང་པ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་གྲགས་པ་ བཙལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་ཉེས་པ་མཚུངས་པ་ཁོ་ནས་ཕ་རོལ་པོ་ཆོམས་པར་འགྱུར་བས་ཉེས་པ་གཞན་མི་བརྗོད་དོ། །འདིར་ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་ཐབས་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའི་དོགས་པ་བསུ་བར་གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་གཞན་ལ་ཡོད་པ་དག་གི་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་རྒྱུད་གཞན་པ་ཡོད་པའི་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་དག་གི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པར་མི་རུང་བ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་ཇི་ལྟར་མི་རུང་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།ཅི་སྟེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་གཞན་ལ་ཡོད་པ་བདག་གི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་མི་རུང་བ་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ཕ་རོལ་པོས་མི་རུང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་སོ་སོར་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ ཏེ།གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་དག་ལ་བརྟག་པ་གཉིས་བྱ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དག་གཅིག་པའམ། གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དག་གཅིག་ཡིན་པར་འགྱུར་གྲང་ན། རེ་ཞིག་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ དག་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་མེད་དོ།།གཏན་ཚིགས་བསྡུ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ང་འགྲོའོ་ང་སྨྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་རང་གི་ རྒྱུད་ལ་དམིགས་སོ།།འདི་ལ་བརྟེན་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཡོད་པས་ན་ཞེས་བྱ་བར་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་ཏེ། རྟེན་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འདིར་རྒྱུ་མཚན་ལ་བྱའོ། །བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་རང་གི་རྒྱུད་ལ་མཐོང་ཡང་དེས་ན་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་དག་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་དག་ཀྱང་བདག་ཉིད་ལ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་དེ་དག་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་འགྲོའོ་འདི་སྨྲའོ་ཞེས་ བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུར་ཡུལ་རྣམ་པར་ཆད་པ་དག་ཏུ་མཐོང་ངོ་།།བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་མེད་ན་ཤུགས་ཀྱིས་སེམས་གཞན་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོགས་པ་ཡིན་ནོ།

这个诘难是极不悦耳的。虽然对于所立之事无需寻求众所周知的关联，但仅以相同的过失就能制服对方，故不再说其他过失。
此处为了回应外境论者认为有推知他心之方法的疑问，说"如果自心存在于他者..."等。因为自心不可能作为其他相续中行为和言说的因，所以能推知他心，这是前主张者的疑问。
宗派论者说"如何不可能..."等。应当说明为何自心作为他者的因相是不可能的。为了显示对方的不可能性，说"因为不能真实经验自己的发动心"。
对于存在于他相续中的行为和言说，应当作两种考察：是以自心为因相的，还是以他心为因相的？首先，不是以自心为因相，因为对于发动这些（行为和言说）的心，在自相续中没有真实经验。
总结能立因说"以自心为所依者也..."等。"我去""我说"等身语业，凡是以自心为因相者，都是在自相续中所缘。此处"所依"一词应理解为"以此为依"，即自心存在，"所依"一词在此表示因相。
即便在自相续中见到以自心为因相者，那又如何呢？为此说"彼等也..."等。如果他人的行为和言说也是以自心为所依，那么这些也应当如自身般被见到。
那么，这些是如何被见到的呢？说"并非如此..."等。是以"此人去""此人说"这样区分对境的方式而见到的。
若无以自心为因相者，则由遮遣而成立他心，这是前主张者的疑问。

།གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་གཞན་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་ པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བྱ་བ་དང་།བརྗོད་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཡུལ་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་དག་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་མེད་དོ། །གཏན་ཚིགས་བསྡུ་བ་ཡང་འདྲ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།བྱ་བ་དང་ཚིག་ཏུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པའི་སྣང་བ་སྟེ། ང་འགྲོའོ་ང་སྨྲའོ་ཞེས་བྱ་བར་བདག་ཉིད་དང་འབྲེལ་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བར་ རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་དག་ནི་འདི་འགྲོའོ། །འདི་སྨྲའོ་ཞེས་བྱ་བར་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པར་སྣང་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་ནི་རང་གི་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་སྟེ་གང་ལ་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡོད་ པ་ཞེས་བྱ་བར་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ།།ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བས་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པའི་ཤེས་པ་དག་གི་རྒྱུ་གཡོ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པའི་སྣང་བ་དག་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པའི་སྣང་བའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་རྒྱུ་མཚན་ མེད་པར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད་དེ།གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དག་མ་ཡིན་དུ་ཟད་མོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དམིགས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ལ་བྱའོ། །གང་དག་ལ་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པར་སྣང་བའི་ངང་ཚུལ་ཡོད་པ་དེ་དག་ནི་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པའི་སྣང་བ་དག་གོ། །འདི་ དག་ལ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པས་ན་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་སྟེ།རྒྱུ་མཚན་ཙམ་བཀག་པར་གྲག་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་སྐབས་ཀྱི་དབང་གིས་ན་གཡོ་བ་ཙམ་བཀག་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་ པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་དག་གཡོ་བ་མེད་པར་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་ནི།དེའི་ཚེ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པ་དག་ཀྱང་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་གཡོ་བ་མེད་པར་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཁྱད་པར་མེད་པས་བྱ་ བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཡོ་བ་མེད་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ།

宗派论者说"对他者也..."等。对于主张所知为内在的论者，在自相续中显现为行为和言说的认识虽然显现为对境区分，但也没有真实经验到发动这些的心。
为了显示能立因相同，说"显现为表业的认识，以自心动摇为因相者也..."等。显现为行为和言语的认识中，凡是以自心动摇为因相者，都是内向显现，即被了知为"我去""我说"这样与自身相关的表业显现。
存在于他相续中的则被了知为"此人去""此人说"这样外向显现。因此，成立了"从其他因相而生"。
"自心动摇"即是自心的动摇，应理解为"凡具有此因相者"。
由于外境论者对外向认识以动摇为因有疑问，故说"外向显现无因相..."等。为何不承许外向显现的认识无因相？意思是说它们只是不以动摇为因相而已。
"外向"一词是指对境区分。凡具有外向显现性质者，即是外向显现。由于这些无因相，故称无因相。虽然一般说是遮遣一切因相，但根据上下文，应当理解为仅遮遣动摇。
宗派论者说"若是无因相..."等。如果显现为行为和言语相的区分认识可以无动摇而存在，那么内向者也就不会以动摇为因相了。因为如果某些可以无动摇而成为行为和言语的形态，那么由于无差别，一切具有行为和言语相的认识都将无动摇而生起，这是其所思。

།དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་རྣམ་པར་མ་ཆད་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་བས་ན་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་དག་ནི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བའོ། །དེས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི གང་གིས་ན།ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པར་སྣང་བ་དག་ནི་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། གཞན་དག་ནི་གཡོ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པར་འགྱུར་བ། ཤེས་པ་དག་ནི་རྒྱུ་མཚན་གཡོ་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་བྱེད་པ་ནི་འདིར་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་འཇོག་པའམ་ འགོག་པ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་མཚན་ཐ་དད་པ་ཉིད་མེད་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེས་ན་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལ་གང་གིས་ན་ཤེས་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་བྱ་བ་དང་ཚིག་ཏུ་སྣང་བ་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་ན་ནི་གཉི་ག་ཡང་ གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།ཡང་ན་ནི་གཉི་ག་ཡང་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པ་གཉིས་མཚུངས་པར་བསྒྲུབས་ནས་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་མ་ཆད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་ གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་གཉིས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བྱ་བ་དང་ཚིག་ཏུ་སྣང་བ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་འབའ་ཞིག་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་ལ་ཡང་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བ་ཙམ་གཡོ་བའི་རྒྱུ་ མཚན་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་རྣམ་པར་ཆད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་ཞེས་བྱ་བར་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་དག་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཙམ་གྱི་དོན་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་འདིར་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་ རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་མ་ཆད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྤྱིར་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པར་སྣང་བ་ཙམ་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་ལ་ལ་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་ཡང་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་མཐོང་ལ། ལ་ལ་ནི་རྣམ་པར་འཆད་པར་སྣང་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་མ་ མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འཁྲུལ་བའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་ཐབས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མདའ་དང་རྡོ་འཕངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མདའ་རྣམས་དང་རྡོ་རྣམས་ནི་མདའ་རྡོ་དང་། མདའ་དང་རྡོའོ།

针对这一点，若有人认为："确实存在区分与不区分所造成的差别，因此，显现为区分者无因相，而另一者则有因相"，为此说"区分与不区分显现..."等。
显现为区分即是区分显现。由此造成的差别特征，并非能使外向显现无动摇因相而其他具有动摇特征，诸识并不能造成因相动摇的差异。这里的"造成"是指分别安立或遮遣。
若问："因相无差异有何过失？"故说"因此不区分..."等。在此，显现为行为和言语本身并无任何差别可使诸识有所区分。因此，由于无差别，要么二者都不以动摇为因相，要么二者都以动摇为因相。
如是成立二识相同后，为总结而说"因此显现差别不区分差别者..."等。由于如是二识相同的缘故，不仅仅是显现为行为和言语的不区分差别者才以动摇为因相。那么如何？即使在区分显现中，仅仅显现为行为差别也是以动摇为因相。这里应理解为"由于具有区分差别"。
所说"行为差别"是指显示行为和言说。"唯"字应理解为"仅仅"的意思。
因此，此处总义为：不依赖于区分与否的差别，总的来说，凡是显现为行为和言说者都以动摇为因相。如是，有些虽显现为区分，但见到有动摇为先导；有些虽显现为区分，但未见到以自身动摇为先导。
为了以方便善巧显示错乱的能立因，故说"箭与石投掷..."等。箭等与石等即是箭石，及箭与石。

།དེ་དག་ནི་མདའ་དང་རྡོ་ཡང་ཡིན་ལ། འཕངས་པ་ ཡང་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ།།མདའ་དང་རྡོ་འཕངས་པ་རྣམས་དང་། །སྒྱོགས་དང་སྤྲུལ་པ་དང་གཞན་གྱིས་རབ་ཏུ་བསྐྱོད་པ་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་བསྡུའོ། །དེ་དག་གི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་ཅི་རིགས་པར་ ཡུལ་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་རྡོ་དང་སྒྱོགས་དག་གི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་ཡུལ་གཞན་དུ་འགྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྤྲུལ་པའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་བྱ་བ་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་རབ་ཏུ་བསྐྱོད་པའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་གཡོ་བའི་མཚན་ ཉིད་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་གང་དག་ལ་མདའ་འཕངས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དེ་དག་ཏུ་སྣང་བ་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །འདི་དག་གི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་གཡོ་ བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་པོ་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་སྣང་བ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པ་ཡིན་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ གཡོ་བ་ཞེས་བྱ་བར་ཚིག་བསྡུའོ།།སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་འཁོར་བ་ལ་སོགས་པ་བསྡུ་སྟེ། གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་སྣང་བ་དག་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་མ་མཐོང་ངོ་། །འདི་སྐད་དུ་འདི་དག་ནི་རང་གི་ལུས་ དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཉི་ག་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་ནས་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བས་ན་འདིར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གཉི་ག་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་པ་དེའི་ཕྱིར་བྱ་བ་ཚིག་ཏུ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་། རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་སྣང་བ་ཙམ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི ལུས་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ།།ཙམ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་རྣམ་པར་མ་ཆད་པའི་ཁྱད་པར་སེལ་བར་བྱེད་དོ།

这些既是箭和石，也是投掷，应如是理解语句。应理解为"投掷的箭和石，以及弩机、幻化和他者所动"。"等"字包含幻术等。
它们的行为差别，按其所应，具有往他处行进等特征。其中，石和弩机的行为差别具有往他处行进的特征。幻化的行为差别具有言说行为的特征。他者所动的行为差别具有动摇的特征。
对于显现有投箭等行为差别的诸识，称之为"彼等"。这些虽显现为行为差别的区分，但也是以动摇为先导。由此表明，显现为区分者并非必定不以动摇为先导。
为显示不区分显现中也有错乱，故说"他者所作动摇等不区分者也..."等。应理解为"他者所作动摇"。"等"字包含轮回等。他者所作动摇等虽显现为不区分，但未见到以自身动摇为先导。这是说：虽然这些与自身相关，但也并非以自身动摇为先导。
如是成立二者皆有错乱后，为总结而说"因此于此仅以行为差别..."等。由于如是成立二者皆有错乱，故仅从显现为行为言说便能推知他心，而非仅从显现为区分或不区分。"行为差别"一词表示显现为身语表业。"仅"字用以遮遣区分与不区分的差别。

།དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་མདའ་འཕངས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ ཡང་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ལ།དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་འགའ་ཞིག་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་། རྣམ་པར་མ་ཆད་ པའི་ཤེས་པ་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གཡོ་བའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་མི་འདོད་ན།དེའི་ཚེ་འགའ་ཡང་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །འདི་ནི་གོ་བར་ཟད་དོ། །མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བས་ ན་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྤྱི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ཐམས་ཅད་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་བོར་ཏེ། བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྤྱིས་གཡོ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྤྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ནི་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་དག་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །སྤྱི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཁ་ནང་དང་ཕྱིར་བལྟས་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །གཡོ་བའི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པས་ནི། སྨྲ་བར་འདོད་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ་། །སྤྱི་ཞེས་ བྱ་བ་སྨོས་པས་ན་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་བྱེད་དེ།འདི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ནས་སྨྲའོ་ཞེས་བྱ་བའམ། སྡང་བའམ། རྨོངས་ཏེ་སྨྲའོ་ཞེས་བྱ་བར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིར་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་བྱ་བ་ དང་བརྗོད་པ་ཙམ་ལས་གཡོ་བ་ཙམ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི།རྟགས་ནི་ཁྱད་པར་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་གཡོ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དམིགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ ཏེ།གལ་ཏེ་ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་བྱ་བ་དམིགས་ལ། བདག་ཉིད་ལ་གཡོ་བ་མི་དམིགས་པས་ཤུགས་ཀྱིས་གཞན་ལ་གཡོ་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་ན། དེ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་བྱ་བར་སྣང་བ་དམིགས་ལ་བདག་ཉིད་ལ་བྱ་བ་མི་དམིགས་པས་ཤུགས་ཀྱིས་གཞན་ལ་ གཡོ་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ།

针对这段文本，我将为您完整直译如下：
于此若有此念："显现为投箭等行为差别者虽是显现为区分，却是以动摇为先导，而其他显现为区分者则非如是。"为此而说"若有某者非彼为先导"等。若不承认区分或不区分的任何一种识是以动摇为因，则此时皆非以动摇为先导。若问何故，即说"因无差别"。此义已明。
为作总结而说"是故行为差别之总相"等。由于若某者非彼为先导，则一切将成非彼为先导之过，故应舍弃行为差别，而以行为差别总相推知动摇差别总相。
所说"行为差别"表示行为与言说。"总相"一词用以遮除内向与外向所作之差别。所说"动摇差别"用以摄取欲说性。所说"总相"用以遮除贪、嗔、痴等差别，因为不能推知"由贪而说"或"由嗔而说"或"由痴而说"。
是故此处摄义为：仅从行为与言说可推知仅动摇，而因能相于差别有错乱故，不能推知动摇差别。
为显示与主张外境者相同，故说"于彼如见行为"等。若主张外境者见到行为而不见自身动摇，由此推知他者动摇，如是于主张所知为内者，亦见显现为行为而不见自身行为，由此推知他者动摇。

།གང་དུ་ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བས་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་གླེངས་པ་དེ་ལ་ཡང་མཚུངས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདི་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ཡང་སྲོག་ཆགས་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་སྣང་ བའི་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་དག་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་དུ་ཅི་སྟེ་མི་འདོད་དེ།ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་དག་ཏུ་ཁས་མི་ལེན་པས། གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་དགོས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་དེ་སྐད་དུ་རྒོལ་ཞིང་རྟོགས་པས་གདོན་མི་ཟ་ བར་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་དེ་གཉིས་ནི་གཡོ་བས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཡོ་བ་མེད་ན་དེ་གཉིས་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་འཐད་པ་འདི་བརྗོད་དགོས་སོ།།གལ་ཏེ་རིགས་པ་འདི་ཁས་བླངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དེས་ན་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་པོ་ཡང་དེར་སྣང་བ་དག་ལ་དེ་དང་འདྲ་བར་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ཡང་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དག་ལ་དེ་དང་འདྲ་བར་གཡོ་བས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་དང་ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་ པར་སྨྲ་བ་འདི་དག་ནི་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།འདི་སྐད་དུ་ཇི་ལྟར་ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་བྱ་བ་དང་། བརྗོད་པ་དག་གཡོ་བས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་སྨྲ་བ་དེ་བཞིན་ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ཡང་ཁ་ཕྱིར་ བལྟས་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དག་ནི་གཡོ་བས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ།དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་གཉིས་ལ་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བའི་དོགས་པ་བསུ་བར། གལ་ཏེ་དེར་སྣང་ བ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བྱ་བ་དང་། བརྗོད་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དག་གཡོ་བའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་དུ་སྨྲ་བའི་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་དེ་གཉིས་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་ཅི་སྟེ་མི་སྨྲ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་ མཐའ་སྨྲ་བས།།ཐམས་ཅད་མཚུངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གོང་མ་འབའ་ཞིག་མཚུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འདི་ཡང་གོང་མ་དང་བཅས་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།

为显示在主张外境者所说显现为区分者无因之处亦相同，故说"此相同"等。主张外境者对于显现与其他有情相关的行为与言说，何以不承认为无因？由于主张外境者不承认无因，为显示必须承认，故说"是故必然"。主张外境者如是争论与了知，必然应说此理由：彼二行为与言说乃是由动摇所生之本性，故无动摇则彼二不生。
若问：纵使承认此理，然后如何？故说"对方亦于彼等显现如是"等。主张所知为内者对于显现为区分的诸识，亦将如是说：由是动摇所生之本性，故无彼则不生。
是故，主张外境者与主张所知为内者二者之间无有差别。此说：如主张外境者说与他相关之行为与言说是动摇所生之本性，故无彼则不生；如是主张所知为内者亦说显现为外向之诸识是动摇所生，故无彼则不生。是故此二者之间毫无差别。
为迎对主张外境者之疑，故说"若于彼等显现"等。瑜伽行者说显现为行为与言说之诸识是以动摇为因，于梦境时，何以不说彼二亦以动摇为因？此为前宗之疑。
宗论者说"一切相同"等。不仅前者相同，此亦与前者一切处皆相同，此为语义。

།མཚུངས་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །ཕ་རོལ་པོ་ཡང་རྨི་ལམ་ ན།།གཞན་གྱི་བྱ་བ་དང་ཚིག་དམིགས་པ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ཡང་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན། གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་བྱ་བ་དང་། བརྗོད་པ་དམིགས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པ་ཅི་སྟེ་མི་སྨྲ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ དོན་དུ་སྨྲ་བ་ལན་གྱི་དོགས་པ་བསུ་བར།གལ་ཏེ་དེ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྨི་ལམ་ན་བྱ་བ་དང་། བརྗོད་པ་དག་ཉིད་ཀྱང་མེད་ན་དེ་ཇི་ལྟར་གཡོ་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞེས་ཟེར་ན་ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པར་སྨྲ་བས། དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་མཚུངས་ན་ཅི་སྟེ་ མེད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།ཇི་ལྟར་གཉིད་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ན་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་དག་དམིགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་དམིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་དམིགས་པར་མཚུངས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་དག་མེད། ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་ དོགས་པ་བསུ་བར།གལ་ཏེ་མི་གཉིད་ཀྱིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མི་གཉིད་ཀྱིས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་འབྱུང་སྟེ། དེས་ན་རྨི་ལམ་ན་དེ་དག་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་ཕ་རོལ་པོའི་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན་ཡང་གཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་དེ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དབང་མེད་པར་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཤེས་པ་དག་འབྱུང་བར་འདོད་དོ། །རེ་ཞིག་དེ་ལྟར་མདོ་སྡེ་བ་དང་ལྷན་ ཅིག་མཚུངས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་དོགས་པ་བསུ་བར། གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཤེས་པ་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཤེས་པ་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་སྲོག་ཆགས་དམིགས་པ་གང་ དག་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་བདེན་པར་ཡོད་དེ་དེའི་ཕྱིར་ག་ལ་མཚུངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་པོ་ལ་བསྔོ་བའི་ཕྱིར་ལུང་དང་རིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་ཞིག་ལུང་དང་རིགས་པ་དང་ བྲལ་བ་དེ་ནི་ལུང་དང་རིགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ།།ལུང་དང་རིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་འདི་ནི་མི་བཟང་བ་ཡིན་པས་རྒོལ་བ་དམ་པ་མ་ཡིན་པའོ།

为显示彼相同故，说"对方亦于梦中见他人行为与言说"等。主张外境者于梦境时，对于所见与他相关之行为与言说，何以不说是以他心为因？
为迎对主张外境者答辩之疑，说"若谓因彼等不存在"。若说：梦中连行为与言说本身都不存在，如何成为无动摇之因？对此，主张所知为内者说"如是所见相同，何言不存在"。如同未睡时所见行为与言说，于梦境时亦同样可见，是故所见行为与言说相同，何以说彼等不存在？
为迎对主张外境者教义之疑，说"若谓因睡眠"等。因睡眠所损故为错乱，因此生起无实义之诸识，故梦中彼等不存在。此为前宗之疑。
于此，宗论者说"依对方见解"等。依主张所知为内者见解，正因彼睡眠错乱，承许生起无他缘之行为与言说相之诸识。暂且如是说明与经部师相同。
为迎对毗婆沙师之疑，说"若谓梦中识亦有实义"等。梦中识亦有实义，梦境中所见诸有情亦实有，是故何来相同？此为前宗之疑。
宗论者说"若为驳斥对方而离经教与理证"等。凡是离经教与理证者即是离经教与理证。因离经教与理证故，此论辩不善，非胜论辩。

།གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ལ་བསྔོ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ན་འདིས་བདག་ཕམ་པར་གྱུར་ན་ནི་མི་ རུང་བས་དེའི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཡང་སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་དབང་དེ་ལྟ་བུ་ཅན་དུ་འདོད་པ་ལས་སུ་ཡང་ཟློག་པར་མི་བྱེད་དོ།།དེ་ཡང་འདི་སྐད་དུ་ཁྱོད་ཀྱི་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་སེམས་ཅན་དུ་འདོད་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་དབང་ཁོ་ནས་ཁོ་བོའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བ་དག་འབྱུང་བར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་མི་མཚུངས་རིགས་པ་དང་ལུང་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ནི་འདི་ལྟ་བུར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། ལུང་ནི་འགའ་ལས་ཀྱང་རྨི་ལམ་དུ་རྨིས་པའི་གཟུགས་ཡོད་པར་མི་འབྱུང་ངོ་། །རིགས་པས་ཀྱང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྨི་ལམ་དུ་རྨིས་པའི་གཟུགས་ ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དང་བསྟན་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་སྐར་ཁུང་ལ་སོགས་པར་འཇུག་པ་ཡང་མི་འཐད་ལ། ཡུལ་འདྲ་བ་ན་གནས་པ་དག་གིས་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བསྟན་དུ་ཡོད་པ་དང་། ཐོགས་པ་དང་བཅས་པར་མི་འདོད་ན་ནི་ དེའི་ཚེ་དེ་གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་མ་ཡིན་པས་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་བདག་ཉིད་ཕྱིར་བྱུང་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་རྒྱུད་གཉིས་སུ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །སྲོག་ཆགས་གཞན་མཐོང་བ་ན་སྔོན་མེད་པའི་ སེམས་ཅན་འབྱུང་བར་ཐལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ།།རྨི་ལམ་ན་མི་ཚངས་པར་སྤྱད་པ་བྱས་པས་ཕས་ཕམ་པ་ཉིད་དུ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྨི་ལམ་དུ་རྨིས་པའི་གཟུགས་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མང་པོར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་མཚུངས་པར་ བསྒྲུབས་ནས་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་རིགས་པ་དང་ལུང་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར།འདི་འབའ་ཞིག་གི་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ནི་བརླམས་ཏེ་སྨྲས་པར་ཟད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་འབའ་ཞིག་གི་ལྟར་ན་གཉིད་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་རྨི་ལམ་ན་ཡང་བྱ་བ་ དང་།ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་ཅན་ཡིན་པ་ཡོད་དེ། ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཙམ་ཞིག་ཡོད་དོ། །གཉིད་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་མངོན་སུམ་དུ་དབང་ཡིན་ལ། རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ནི་ཕལ་ཆེར་བརྒྱུད་པ་ཡིན་ནོ། །རྨི་ལམ་ན་ཡང་མངོན་སུམ་ དུ་འཇུག་པ་སྲིད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར།རེ་འགའ་རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་གོ་སླའོ།

若毗婆沙师为驳斥瑜伽行派而作此承认，则若我方失败则不应理。此时，瑜伽行派亦不否认有如是依他有情之力。彼亦将如是说：汝于梦境中所许诸有情，唯由彼等之力而生起我之表色显现。是故，何以不相同？
离理教者应如是观：经教中未曾说梦中所见色法为实有。以理亦不应理，如是：梦中所见色法将成有碍性及可示现性。是故，象等入窗等亦不应理，且处同地者亦应得见。若不许为可示现及有碍，则彼时彼非色法。
以无表色亦不决定，因不承许故。若时见自身外出，则将成二相续。见他有情时，亦将成生前无之有情。梦中行非梵行亦将成他胜罪。对许梦中所见色法为实有者，将有如是等诸多过失。
如是首先成立相同后，为断除自宗离理教性故，说"唯此见解"等。此不过是狂言，唯就瑜伽行派见解，如同未睡时，于梦中亦有如是行为与言说相之识为他相续所摄。差别仅此：未睡时为现量所摄，梦境时多为间接所摄。
为显示梦中亦有现量行相故，说"有时梦中亦"等。此易解。

།མངོན་སུམ་དུ་འཇུག་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལྷ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ལྷ་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་དེད་དཔོན་ཤིན་ཏུ་ དགའ་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དག་བྱུང་ངོ་།།སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་། སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་བསྡུའོ། །རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་འདིའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ལ་ འདི་སྐད་དུ་སྨྲ་བ།འདིའི་ནི་རྒོལ་བ་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གཞན་དུ་མཚུངས་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་མདོ་སྡེ་པ་ལ་འདྲི་བར། རེ་ཞིག་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་བསམ་པ་ནི་རེ་ ཞིག་གཞག་ལ།ཐང་ཅིག་ཁྱེད་ཉིད་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱེད་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་སེམས་ཅིའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་བྱེད། དེ་ལྟར་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་དང་། མདོ་སྡེ་པས་སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་བྱ་བ་སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དེ་ནི་བྱ་བར་སྣང་ བའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་འདྲ་བས་བྱ་བར་སྣང་བ་དེས་ཀྱང་གཞན་གྱི་སེམས་ཅིའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་མི་བྱེད།གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་གཏན་ཚིགས་བསྡུ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་པོར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་རྟགས་ཉིད་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་བྱ་བ་དེ་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།ཅི་བྱ་བ་འདི་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་གཞན་གྱི་སེམས་རྟོགས་པར་བྱེད་དམ་འོན་ཏེ་ཤེས་ན་ཡིན། རེ་ཞིག་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བྱ་བ་མ་དམིགས་པའི་སྲོག་ཆགས་དག་གིས་ཀྱང་། གཞན་གྱི་སེམས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཕ་རོལ་པོའི་ གཞུང་ལུགས་ཀྱི་དོགས་པ་བསུ་བར།གལ་ཏེ་རྟགས་ནི་ཞེས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྟགས་ནི་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཤེས་ན་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། ། དེ་ལ་དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་རྟགས་ཞེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འདོད་ན། ཀྱེ་མ་འོ་ན་ནི་བརྒྱུད་པ་འདི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་དགོས་སོ།

为显示现量行相故，说"由天等加持"等。由天等加持力，生起船主极喜之表色显现识。"等"字摄收瑜伽士及罗刹等之加持力。
为总结自宗故，说"是故此"等。是故，对瑜伽行派如是言说，此非依止非善论者。
复次，为成立他宗相同故，问经部师说"且以彼行为"等。表色显现为能了知，暂且不论意乐，且当对汝等论难：以汝所许之彼行为，为何能了知他心？
如是论难已，经部师答："因是心之果故"。以是心之果故，故能了知彼。
论师言"彼果性"等：若行为因是心之果故能了知心，则彼心之果性于行为显现识亦相同，则彼行为显现何故不能了知他心？
论师为令对方以摄集因之方便唯许他相显现识为因相故，说"复次，若彼行为"等。此行为为仅由存在即能了知他心耶？抑或由知而了知耶？且若仅由存在，则彼时未见行为之有情亦应能了知他心。
为迎对方宗义之疑难，说"若谓因待于因相故不应理"等。因相非仅由存在即能了知。若尔云何？由知而了知，故此无过。
论师说"彼时"等：若许由待因相而了知，呜呼！则此间接性丝毫不须。

།བརྒྱུད་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་སེམས་ལས་ནི་བྱ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བརྒྱུད་པ་ནི་གཞན་གྱི་སེམས་ལས་ནི་བྱ་བ་འབྱུང་ངོ་། །བྱ་བ་ལས་ཤེས་པ་འབྱུང་ངོ་། །ཤེས་པ་ལས་ནི་དེ་རྟོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་རིགས་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། བྱ་བར་སྣང་བ་གཞན་གྱི་སེམས་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཞན་གྱི་སེམས་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་བྱ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འདོད་པར་གྱིས་ཤིག་།འདི་ལ་གཞན་གྱི་སེམས་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཡོད་པས་ཞེས་བྱ་བར་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །བྱ་བ་ཡིན་ཡང་རུང་བྱ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ ཡིན་ཡང་རུང་འདི་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད།དེའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པ་ནི་ཐ་མར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བྱ་བ་ཁས་བླངས་ཀྱང་གཞན་གྱི་སེམས་རྟོགས་པ་ནི་བྱ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེ་ལྟར་ཕ་རོལ་པོ་ཕམ་པར་བྱས་ནས་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལུགས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གཡོ་བ་ཙམ་སྤྱི་ནི་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པའི་ཤེས་པའི་སྤྱིའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བྱ་བ་དང་བརྗོད་པའི་ཤེས་པའི་སྤྱི་ནི་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པའི་ཤེས་པའི་སྤྱིའོ། །དེའི་རྒྱུ་ནི་གཡོ་བ་ཙམ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་པར་འདོད། དེས་ན་བྱ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པའི་སྤྱི་གཡོ་བ་ཙམ་གྱིས་སྤྱི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འདོད་པས་འབྲས་བུས་རྒྱུ་རྟོགས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་བསྩལ་བ་ཡིན་ནོ། ། གཡོ་བ་ཙམ་ཞེས་པ་འདིར་ཙམ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གཡོ་བ་བསྩལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་སྤྱིར་བསྟན་ནས་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ནི་ཞེས་བྱ་ལ་སོགས་པ སྨོས་ཏེ།བདག་ཉིད་ཀྱི་གཡོ་བས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པར་སྣང་བར་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱི་གཡོ་བས་ཀུན་ནས་བསླངས་པ་ནི་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འདིར་དམིགས་པ་ལ་བྱའོ། །ཕལ་ཆེའི་དབང་དུ་བྱས་ ཞེས་བྱ་བས་ནི་མདའ་འཕངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་།གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

为显示此间接性故，说"从他心生行为"等。间接性即：从他心生行为，从行为生识，从识了知彼。
若问何为道理？说"唯显现行为从他心生法性之识"等。应许唯从他心生法性之行为显现识为能了知。此中应作"由有从他心生法性"之语法组合。无论是行为抑或行为显现识，于此有何差别？
是故说"故最终了知"等。由于即使承许行为，了知他心唯依赖于行为显现识故，应当即是彼识，何须遍计行为？
如是令对方败已，为说自宗义故，说"唯动摇总相是行为与言说识之总相"等。行为与言说识之总相即是行为与言说识之总相。许其因是无差别之唯动摇。故许由行为显现识之总相唯动摇总相能了知总相，此即说由果了知因。
为令知此，此中"总相"之声遣除由断与显现断所作之差别。此中"唯"之声遣除由贪等所作差别之动摇。
如是总说因果体性已，为显果之差别故，说"其中由自身动摇为因相者"等。由自身动摇所引发之识，现为内向显现；由他动摇所引发者，现为外向显现。此中"向"声谓所缘。"就大分而言"表示射箭等及由他所作动摇等。

།དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་གཉིད་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཡོད་ལ་རག་ན་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་གོ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ གི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་བསྟན་མ་ཐག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཉིད་མ་ལོག་པ་དང་། གཉིད་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་དག་ན་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་འདོད་པ་དང་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པས་ཉམས་པའི་ གནས་སྐབས་ཡོངས་སུ་བསྡུའོ།།རྨི་ལམ་ན་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་གཡོ་བ་ཉིད་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་མཚུངས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་གཉིད་ཀྱིས་ ཉམས་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སོ།།བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་ནི་གཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་གནས་སྐབས་ཡོངས་སུ་བསྡུའོ། །རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་གཉིད་ལ་སོགས་པའོ། །ཉེ་བར་ བརྟེན་པ་ནི་ཉེ་བར་བརྟེན་པའོ།།རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ཉེ་བར་བརྟེན་པ་ནི་རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ཉེ་བར་བརྟེན་པ་སྟེ། རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉེ་བར་བརྟེན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གཞན་གྱི་གཡོ་བ་ནི་གཞན་གྱི་སེམས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་གཡོ་བའོ། །སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་བཞིན་མདངས་བཟང་ བ་དང་།ཁྲག་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་སེམས་ཡོངས་སུ་བསྡུའོ། །དེ་ནི་གཞན་གྱི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བར་ཚིག་རྣམ་པར་བསྡུའོ། རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ནི་འདིར་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཉིད་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །བྱ་བ་ལ་སོགས་ པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ལ་དེ་ལས་གཞན་པའི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འབྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཡོད་པ་ནི་གཞན་གྱི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ།།དེའི་བག་ཆགས་ནི་ནུས་པ་དག་གོ། །གཞན་གྱི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ནི་གཞན་ གྱི་སེམས་ཀྱི་བྱེད་པའོ།།སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྐྱེན་དེའི་དུས་ན་ཡོད་པ་དག་ཡོངས་སུ་བསྡུའོ། །བར་དུ་ཆོད་པ་ནི་དུས་ཀྱིས་བསྐལ་པའོ།། །ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་བར་དུ་མཆོད་པ་སྟེ། ལྷ་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་གྱིས་རྨི་ལམ་མཐོང་བ་ན་ཡང་ངོ་། །དེ་དག་གི་ འཇུག་པ་རྙེད་པ་ནི་བྱ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་རུང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ནོ།

于此作是念：在未睡眠状态时有因果体性，然于梦境状态时如何？为此说"此等之因果体性"等。方才所说之因果体性，于未睡眠与睡眠状态中是相同的。"等"字所摄即贪欲、忧恼等所损状态。
岂非梦中无能引发之动摇？云何因果体性相同？为此说"于迷乱状态"等。迷乱状态即睡眠所损等状态。"如其自性"表示梦境之睡眠差别。"地狱等"摄业报成熟状态。缘之差别即睡眠等。依止即是依止。
依止缘之差别，即依止缘之差别，此为"依止缘差别"之语义。他动摇即与他心相应之动摇。"等"字所摄即摄容颜光泽及血等能生之心。此应作"既是他动摇等，又是因相"之语法组合。因相于此应视为增上缘性。
于何者显现为行为等之识中，有从彼外动摇等因相而生之自性，即是由他动摇等因相所生之识。其习气即是功能。他加行即他心之作用。"等"字所摄即摄彼时所有其他诸缘。间隔即时间隔绝。"亦"字表示间隔，即见天等加持之梦时亦然。彼等之趣入获得，即住于能生行为显现识之自性中。

།འདི་སྐད་དུ་འཁྲུལ་པའི་གནས་སྐབས་ན་རྐྱེན་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་ པའི་བག་ཆགས་རྣམས་རེས་འགའ་གཞན་གྱི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་འཇུག་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པར་འགྱུར་རོ།།གང་ལ་གཞན་གྱི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་གཏན་མེད་པ་དེ་ལ་ནི། དེ་དག་འཇུག་པ་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་བྱ་བར་སྣང་བའི་ ཤེས་པ་རྣམས་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ནས་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར།དེ་ལྟ་བས་ན་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་གཉིད་མ་ལོག་པ་དང་། གཉིད་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་གཉི་ ག་ན་ཡང་བྱ་བར་སྣང་བ་དག་གིས་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ།།སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་བརྗོད་པ་དང་ཁྲག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཡོངས་སུ་བསྡུའོ། །དེ་ལྟར་རང་གི་གཞུང་ལུགས་ལ་སྐྱོན་མེད་པར་བྱས་ནས་གཞན་གྱི་ གཞུང་ལུགས་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར།བྱ་བས་གཡོ་བ་རྟོགས་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་ཞིག་བྱ་བས་གཡོ་བ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་དེའི་ལྟར་ན་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ན་ཡང་བྱ་བས་གཡོ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྨི་ལམ་བྱ་བས་གཡོ་བ་རྟོགས་པར་ མི་འདོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཉིད་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་རུང་སྟེ།ནམ་ཡང་བྱ་བས་གཡོ་བ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་གཡོ་བ་མེད་པར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡང་རྨི་ལམ་ན་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་ མེད་པར་ཡང་བྱ་བར་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ།།གང་ཞིག་གང་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བས་ཕྱིར་བརྒལ་བར་འདོད་ནས། དམིགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་དམིགས་པ་ནི་གཡོ་བ་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བར་ འགྱུར་གྱི་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།བྱ་བས་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་གཡོ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ན། དེ་ཡང་འཁྲུལ་པའི་གནས་སྐབས་ན་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་མེད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པའི་གནས་སྐབས་ན་དོན་གྱིས་སྟོང་ པའི་ཤེས་པ་དག་འབྱུང་བ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོགས་པ་ཡིན་ནོ།

我将为您直译这段藏文：
如是说道：在迷乱状态中，由依止特殊缘故，由他动摇等因相所生之识的诸习气，虽间隔他加行，有时亦得趣入。于完全无他加行者，彼等不得趣入。如是，在梦境状态中亦成立显现为行为之诸识具动摇因相性后，为作结论故，说"是故于一切状态"等。
由于如是成立无迷乱，故于未睡眠与睡眠两种状态中，皆应由显现为行为者推度心之动摇。"等"字所摄即摄语言、血等表示。
如是令自宗无过后，为显他宗有过故，说"若由行为了知动摇"等。若许由行为了知动摇者，则于梦等中亦应由行为了知动摇。若不许梦中由行为了知动摇，则于未睡眠状态时亦然，终不应由行为了知动摇，此为语义。
何以故？为此说"无他动摇亦"等。如是于梦中虽无他心动摇，亦得缘取行为。若无某物亦能生起者，彼非是了知该物之正理。
外境论者欲作诘难而说"所缘得生"等。所缘虽无动摇亦得生起，然行为则不然。我等许由行为了知动摇，而彼于迷乱状态中亦无。若问何以无？为此说"由生起离境之识故"。由于迷乱状态中生起离境之诸识，故此无过，此为前宗之疑虑。

།གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་སྙད་གདགས་པ་མཚུངས་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཐ་སྙད་གང་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་སྙད་གདགས་པའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་སྙད་གདགས་པ་མཚུངས་པ་ལ། རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ནི་ཤེས་པ་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་འབྱུང་ངོ་། །གཉིད་ཀྱིས་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་དོན་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཤེས་པའམ། ཁྱོད་ཀྱིས་དབང་འདི་ག་ལས་ཐོབ། འདི་སྐད་དུ། གཉིད་མ་ལོག་པའི གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་གཉིད་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་དེ་ཡང་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོད་ན།དེ་ཇི་ལྟར་དེ་ན་ཤེས་པ་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕ་རོལ་གྱི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་དོགས་པ་བསུ་བར། གལ་ཏེ་གཉིད་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཉིད་ལ་སོགས་པས་འདིའི་གནས་སྐབས་གང་གིས་ན་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཤེས་པ་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་གལ་ཏེ་འདི་ལྟ་བུ་སྲིད་པ་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལས།དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཤེས་པ་འབྱུང་བར་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མ་རིག་པ་ཉིད་ཡོད་པས་དེའི་དབང་གིས་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་པ་གྱིས་ཤིག་།དེ་ལྟར་ན་ཡོན་ཏན་ཅི་ ཞིག་འཐོབ་ཅེ་ན།དེ་ལྟར་ན་དོན་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དོན་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་དོན་གཞན་དུ་སྨྲ་བའོ། །དོན་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས། དོན་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཞིང་མ་རུངས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། འདིའི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་ ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་གང་ལ་ཉེས་པའི་གླགས་དུ་མ་ལན་གདབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྦ་བར་མི་ནུས་པ་ཡོད་པ་འདི་ན་ཉེས་པ་དུ་མས་སྦ་བར་མི་ནུས་པ་ཅན་ནོ། །གང་ལ་ཚེགས་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཚེགས་ཆེན་པོ་ཅན་ནོ། །གདབ་པ་གཅིག་གིས་ ཞེས་བྱ་བས་ནི་ལན་གདབ་པ་གཅིག་གིས་སོ།།ངེས་པར་ཆོམས་པར་འགྱུར་བ་ནི་བསལ་བར་འགྱུར་རོ། །གླགས་སྦ་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ནི་གཅིག་ལན་བཏབ་པ་ན་ཉེས་པ་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་འདི་ཚེགས་ཆེན་པོ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་གང་གི་ཚེ་མ་རིག་ པས་བསླད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་དེའི་ཚེ།དོན་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་གླགས་དུ་མ་སྦ་བར་མི་ནུས་པ་ཅན་ཚེགས་ཆེན་པོ་ཅན་གང་ཡིན་པ་འདི་ལན་ཅིག་བཏབ་པས་གསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།

宗论者说"由一切方面假名施设相等"等。凡具一切相之假名，即为一切方面假名施设。于一切方面假名施设相等中，梦境状态生起离境之识，而未睡眠状态则具有境。此等知识或权力，汝从何处获得？
如是说：若睡眠状态如同未睡眠状态，亦具见相等一切，则何以说彼处识离境？
为迎对他宗疑虑，说"若睡眠等"等。由睡眠等使其状态转变，而生起离境诸识，此为前宗之疑虑。
宗论者说"若有如是可能"等。若许由迷乱力使状态转变而生离境之识，则尔时由有迷乱大王无明故，应许由其力令一切识生起离境。
若问如是有何功德？为此说"如是则他境论"等。他境论即是他境论。由他境论本身将衰败，故他境论衰败且成为不善，因其将退失诸善法故。
此他境论有诸多过失之机，以答辩相而不能遮蔽，为诸过失所不能遮者。具大艰难者即为大艰难者。"一答"即一次答辩。必将摧毁即是遮除。不能遮蔽过失机会者，因一经答辩则生起其他过失故。正因此故，此为大艰难者。
如是说：当许由无明染污故一切识皆离境时，此他境论具不可遮诸过失且具大艰难者，经一答辩即将明显。

།དེ་ལྟར་རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པ་ཡོངས་སུ་ རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ།ཀླན་ཀ་ངན་པའི་ལྷག་མ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་འདོད་ན་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་དོགས་པ་བསུ་བར། ཇི་ག་དེ་དག་མཐོང་ནས་ལུས་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ག་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་མི་བཟོད་པ་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། ལུས་དང་ངག་ གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བ་དག་ལས།དེ་དག་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་འདི་སྙམ་དུ་འདི་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སེམས་ན། དེའི་ཕྱིར། རྒྱུད་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཉན་པ་པོའི་ རྒྱུད་དང་འབྲེལ་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་གང་དག་གཡོ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེ་དག་སྨྲ་བ་པོའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར།རྒྱུད་ནི་འདིར་ཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་དོ། །དེ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་སྨྲ་བ་པོ་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ་། །ཅིའི་ཕྱིར་འོས་པ་ མ་ཡིན་ཞེ་ན།དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཉན་པའི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བ་དག་ནི་སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་། ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་དངོས་པོ་ མེད་དེ།རྒྱུད་ཐ་དད་པར་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་སྣང་བའི་ཤེས་པས་ཀུན་ནས་སློང་པར་བྱེད་ པའི་སེམས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ནི་མི་ཟེར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ནི། གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའིའོ། །འདི་ནི་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་ཡང་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱང་ཡིན་པས་གཞན་གྱི་སེམས་ ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དོ།།དེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་གང་ལ་དེའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་རྣམ་པར་རིག་ བྱེད་དུ་སྣང་བ་ཡོད་པས་ནི་འདི་ནི་དེར་སྣང་བའོ།

如是，若欲圆满成就他相续并欲断除恶诘余过，为迎对他宗疑虑，说"见彼等已，从身语表业"等。此处"见"字表示不忍，从身语表业显现中，岂不应推度彼等等起心？
若作是念此亦相等，故说"与他相续相关"等。汝所许能了知听者相续相关表业显现诸识，如何成为说者表业？此处相续即听者相续。相对于此，"他"字摄取说者。
若问何故不应？说"彼等非从所取及非所取生故"。听者相续相关表业显现诸法，与说者言说意乐及俱有所取、从所取生之事物皆无，以属不同相续故，此为前宗。
于此，宗论者说"由是他心所起表业自性故，于彼显现之识能了知等起心"等。他心所起即是他心所起。此既是他心所起亦是表业，故为他心所起表业。于何显现识有彼体性自性者，即称为彼。彼体性即彼自性，以是他心所起表业自性故。此中有表业显现故，此即彼显现。

།འདི་སྐད་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་གང་གི་ཕྱིར་དེ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་གཞན་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་སློང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཁས་མི་ལེན་ཏོ་ཞེས་ བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཁས་མི་ལེན་ན་འོ་ན་ཅི་ཞིག་ཁས་ལེན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་སེམས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །འདིར་ གཞན་གྱི་སེམས་ནི་སྨྲ་བ་པོའི་སེམས་ཡིན་པར་འདོད་དོ།།གལ་ཏེ་ཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་ལས་སྐྱེས་པའི་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དག་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་མི་འདོད་ན་ཡང་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་གཞན་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ སྨོས་ཏེ།བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་སྐྱེས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་ཐ་སྙད་གདགས་སོ། །འདི་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་པོ་ཁོ་ན་སྨྲ་བ་དང་། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་། ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཇི་ལྟར་རང་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཀྱང་། དེ་དག་གི་ ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྣོས་ཏེ།ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ལ་བྱའོ། །ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་རང་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་བྱ་བ་དང་། ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དག་གི་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གཞན་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པ་དག་གི་ནི་དབང་པོའི་རྐྱེན་ཏོ། །ཉེ་ བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་དེ་ཡང་ཕ་རོལ་པོའི་གཞུང་ལུགས་ལ་ལྟོས་ནས་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་གྱི།རང་གི་གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པའི་སེམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་རང་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཚིག་གི་ རྣམ་པ་ཅན་དག་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།

如是我等说："由于彼显现之识是他心所起表业自性故，能了知等起表业自性"，此说我等不许。若不许者，则许何耶？
故说："何则？以是彼果故。"由于表业显现之识是他心之果故，能了知他心。此中他心即许为说者之心。
若问：若不许从听者相续所生之作业及语相识为表业者，则何者是其他表业？故说"诸表业"等。凡是能起作业及语相识之心相续所生者，皆可安立为表业。此说唯说者之说、行作业及语相诸识即名为表业。
为显示等起心如何是自他相续所摄作业及语相识之因性故，说"等起心亦，彼等之"等。所取因即不共因。等起心对于自相续所摄作业及语相者是唯所取因，对于他因相关者是根缘。彼所取因亦是依对方宗而安立，若依自宗则许阿赖耶识为所取因，非许说欲心。如是，已说自相续所摄作业及语相者为表业。

།རྒྱུད་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་དག་ཀྱང་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པས་བསྐྱེད་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་རྒྱུད་གཞན་དང་འབྲེལ་བའི་བྱ་ བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་ཤེས་པ་དེ་དག་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་བསྐྱེད་པ་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་དེས་ཉེ་བར་གདགས་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དག་ཡིན་པར་ཐ་སྙད་གདགས་པར་འགྱུར་རོ། །རང་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནམ། སྨྲ་བ་པོའི་རྒྱུད་ལས་སྐྱེས་པའི་བྱ་བ་དང་། བརྗོད་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དག་ནི་ཉན་པ་པོས་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་གཉི་ག་ཡང་རང་རང་གི་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཟད་ནས། དེ་ཇི་ལྟར་དེ་མི་དམིགས་པ་དག་གང་གིས་ན་དེ་གཉིས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཡིན་པར འགྱུར་བ་རང་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་རྟོགས་པར་བྱེད་པར་འདོད་ཅེ་ན།དེའི་ཕྱིར་བདག་དང་གཞན་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བདག་དང་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨྲ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོའོ། །བདག་དང་བདག་གི་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་རང་རང་གི་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། ། རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི། རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བའོ། །དེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་དུའོ། །དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་ངེས་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེའི་རྒྱུ་ནི་དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན པ་ངེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་བསྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་ནི་ནུས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་མཚན་ཉིད་བརྒྱུད་དེ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བྱའོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ནི་དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་ངེས་པ་ཅན་ གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉེ་བར་བསྐྱེད་པར་རུང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འདུག་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ལ། དུས་ཀྱང་ཡིན་པས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་སོ། །དེ་ནས་ཡོད་པས་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་སོ། །ཡང་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་དེ་ནས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་པའོ། །ཐོག་མ་ མེད་པའི་དུས་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་པའོ།།འདི་ནི་དོན་ཡང་ཡིན་གཅིག་ཀྱང་ཡིན་པས་དོན་གཅིག་གོ། །འགྲོ་བ་དང་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དག་བློས་གཅིག་ཏུ་བཟླུམས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའོ།

为了成立与他相续相关者，故说"彼等亦由表业所取所生"等。凡是表业所取因者，能生与他相续相关之作业及语相诸识，由彼所生相关因所安立之表业，可安立为表业。
若问：是许自等起心由表业而成表业耶？说者相续所生之作业及显现言说诸识，听者不能缘取。如是说者与听者二者唯各自经验自显现而已，如是不能缘取彼二者，云何许彼二者由自等起心了知为表业耶？
故说"于自他等"等。自他即说者与听者。自与自显现经验即各自经验自显现。如眼翳二者经验显现，即眼翳二者见二月。由与彼相似故言如是。决定执为一义之识，许为如是识。彼因即前行决定执一经验之识。彼所生习气即功能自性。彼生起即经由生灭相续而起。生起自性即体性。彼差别即安住于决定执一义识近生堪能自性。
此是无始亦是时故为无始时。从彼有故为无始时。或从无始时故为无始时者。无始时者即无始时者。此是义亦是一故为一义。行及语等，即自他表业由心合为一。执为一义之识即执为一义。

། དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་ངེས་པ་ནི་ངེས་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་པོ་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་བདག་གིས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉན་པ་པོས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་ཉན་པ་པོ་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་འདིས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་གིས་རྟོགས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་འགྱུར ཏེ།དེ་ལྟ་བུ་ནི་དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་གཅིག་ལས་སྐྱེ་བ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་རྒྱུ་གཅིག་ལས་སྐྱེ་བའོ། །སྨྲ་བ་པོ་ཡང་ཉན་པ་པོ་དག་གི་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་རང་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ དག་ལ་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་དང་ཉན་པ་པོ་དག་རང་རང་གི་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་གཉིས་ཀྱི་བྱ་བར་རང་གི་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་རྒྱུ་གཅིག་ལས་འབྱུང་བ་གང་དག་ཡིན་པ་ དེ་དག་དོན་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་དོ།།དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་ངེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུའི་བག་ཆགས་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོག་མ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་དཔེ་ ནི་རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་མཐོང་བ་བཞིན་ཏེ།རབ་རིབ་ཅན་གཅིག་གིས་རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ལ་ལྟོས་ཞེས་ཟླ་བ་གཞན་ཞིག་སྟོན་པ་ལས་དེ་མཐོང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། དེ་ལ་ནི་སྟོན་པ་པོ་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་བདག་གིས་འདི་ལ་བསྟན་ཏོ་སྙམ་དུ་ང་རྒྱལ་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ་ཉན་པ་པོ་ ཡང་འདིས་བདག་ལ་བསྟན་ཏོ་སྙམ་དུ་སེམས་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་དེ་གཉིས་ནི་རང་རང་གི་སྣང་བ་སོ་སོར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཟད་དོ། །དེ་དང་འདྲ་བར་འདིར་ཡང་དོན་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རང་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དག་ལ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་ཉེ་བར་འདོགས་ པར་འགྱུར་རོ།།ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་རྩཝ་ཀུ་ཤ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་དག་གིས་ཇི་སྟེ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྨྲས་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ལ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ནར་སྣང་བ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །དེ་ཉིད་འབྲས་ བུའི་རྟགས་ཏེ།དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའོ། །གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་དེ་དག་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡུལ་དུ་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་བརྟག་པ་གཉིས་སོ།

决定执为一义即决定之智，如是说者亦作是念："我所说者，听者当能了解"，听者亦作是念："彼所说者，我已了解"。如是即为决定执为一义。
所谓等起，凡从一因所生者，即是从一因所生。说者与听者之作业及语相诸识，于自他表业诸识安立为表业性，即是近立为表业。
此说说者与听者虽各自经验自显现，然彼二之作业自语相诸识从一因所生者，由决定了知为一义故，安立为表业。决定执为一义者，由从无始如是识因之习气生起自性差别而生故。
此中譬如眼翳二者见二月，如一眼翳者指示另一眼翳者说"看彼月"时，彼中示者作是念："我已示此"而生慢心，听者亦念："彼已示我"，然彼二者唯各自别别经验自显现而已。如是此中亦由决定了知为一义故，于自他表业诸识近立为表业。
如外境论者瓦库沙拉等所说"显现为作业等"，谓于何识唯显现为作业等者，即是显现为作业等之识。彼即果相，从彼所生即从显现为作业等之识果相所生。彼等他心智是否以他心自性为境，抑或不尔，为二种观察。

།རྣམ་པར་བརྟག་པ་དང་པོ་ལ་ཉེས་ པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར།ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཡུལ་ལོགས་ཤིག་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་བརྟག་པ་གཉིས་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་ཏེ། འོན་ཏེ་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཞན་ གྱི་སེམས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་ཤེས།ཇི་སྟེ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་སྙམ་ན་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡོད་པར་གདགས་པ་ནི་དེའི་རང་གིས་ངོ་ཤེས་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ན་དེ་ནི་དེ་མེད་ན་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་ མཐའ་སྨྲ་བས།འདི་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མཚུངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མཚུངས་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱ་བ་དང་ཚིག་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ཡང་བྱ་བ་དང་ཚིག་དག་གི་རྟགས་དག་གིས་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་ན་ཅི་གཞན་གྱི་སེམས་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ ཡུལ་དུ་བྱེད་དམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན།གལ་ཏེ་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཤེས་པའམ། རྟོགས་པ་པོ་དེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན། ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་དོགས་པ་བསུ་བར་གལ་ཏེ་རྟགས་ཀྱིས་ནི་སྤྱི་ རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་རྟགས་ནི་སྤྱིས་ཁྱབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་དག་གིས་ནི་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་ཁོ་ན་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་སྤྱི་དེ་ཅི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྤྱི་དེ་ཅི་གཞན་ གྱི་སེམས་ཉིད་ཡིན་ནམ་ཐ་དད་པ་ཞིག་གམ་འོན་ཏེ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་བརྟག་པ་གསུམ་མོ།།བརྟག་པ་གཉིས་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཞན་ཉིད་དང་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བ་ཉིད་དག་ཅིག་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་གཞན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ལྟར་ན་ནི་སྤྱི་དེ་ཁོ་ན་ གཟུང་གི་གཞན་གྱི་སེམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་དེས་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་དེ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཚུལ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྤྱི་གཞན་གྱི་སེམས་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྤྱི་ནི་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཞན་གྱི་སེམས་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་སྤྱི་འཛིན་པར་ཁས་ལེན་ན། གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡང་ཤེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ།

为显示第一种观察之过失，故说"若以为境"等。若以为境，则其境应在别处。
为显示第二种观察，故说"若不以为境"等。若不以为境，则如何知有他心？若疑不能知，则说"不知其自性"等。如是，安立为有者依赖于了知其自性，若无彼则不成有，此为前宗。
宗论者说"此亦成相同过失"。为显其相同故，说"由作业与语言"等。外境论者亦由作业与语言二相而知他心时，是否以彼他心自性为境？抑或不尔？若以为境，则于他心识亦应能知。若不以为境，则彼了知者或证知者如何能知？
为迎接外境论者教义之疑问，故说"若由相唯了知共相"等。由相遍于共相而不遍于别相，故唯知共相而不知别相，此为前宗之疑。
宗论者说"彼共相为何"等。彼共相为即是他心？抑为异体？抑为不可说？此为三种观察。为遣除二种观察故，说"若是异体及不可说"等。若依异体之主张，则唯取彼共相而非他心，故如何由彼了知能知他心？不可说主张亦同此理。
为遣除非异体之主张，故说"共相亦非即他心"。共相非即他心自性。何以故？说"若有彼"等。若许执取非异于他心之共相，则如前说应成能知他心之相。

།དེ་ལ་འདི སྙམ་དུ་དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཟད་མོད་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚུལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རང་གི་ མཚན་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་མི་འདོད་དོ།།མངོན་སུམ་ནི་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེའོ། །ཇི་སྟེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་མི་འདོད་ཅེ་ན། སྣང་བ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ཡང་མངོན་སུམ་དང་འདྲ་བར་གསལ་བར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ།།སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་མངོན་སུམ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དང་། འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་འཛིན་པར་མི་བྱེད་པ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་སྣང་བ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་ ཁས་ལེན་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན།དེའི་ཕྱིར་ཡང་ན་འདིའི་ཚད་མ་ཡིན་གྲང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྣང་བ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁས་ལེན་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྲང་ན་འདི་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཉིད་རང་གི་མཚན་ ཉིད་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཅན་དུ་མི་འདོད་ན།འོ་ན་འདི་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་འཛིན་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡུལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་འཛིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ལ་སླུ་བར་མི་བྱེད་པས་ན་ཚད་མ་ཡིན་ པར་འདོད་དོ།།གླེགས་བམ་ཁ་ཅིག་ལས་ནི་འདི་སྐད་དུ། དེའི་ཕྱིར། འདི་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེར་ནི་འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་མི་འདོད་དོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་འཛིན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ངོ་བོ་མི་འཛིན་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་དང་གཞན་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་འཛིན་ཡང་གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དེས་འཛིན་པ་གོ་ཇི་སྟེ་བཟློག་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས སུ་དཔག་པ་ནི།མེ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་མི་འདོད་དོ།

对此若有人想："虽然如此，有何过失？"为此说"此非比量之理"等。为解释此义，说"比量于事物自性"等。比量不许能取自相。现量是异品喻。若问为何不许能取自相？说"将成无差别显现等过失"等。比量将如现量般明显显现。以"等"字表示，亦将成不能取现量所生法相及过去等境之过失。
若有人想："唯许无差别显现等"，为此说"或者此岂为量"。若许无差别显现等，则比量因取事物自性而应成量，然此不合理。若不许量性以取自相为因，则此如何成量？为此，说"虽不取其自性"等。比量虽不取境之自性，然由于对所欲求义不欺诳，故许为量。
某些经典中说："是故此非量性"。彼中应如是配释：当显现等有差别时，彼非量性。比量取自性，故不许为量性。若问何故？说"虽不取其自性"等。虽不取其自性，然于所欲求义不欺诳，故此为量，而非因取自相故。
若有人想："虽其他比量不取自相，然何以遮止他心比量取彼？"为此，说"由烟等相所生"等。不许由烟等相所生比量能取火等自性。

།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་མཐོང་བ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡུལ་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་ན་མངོན་སུམ་དང་འདྲ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པའི་ཡུལ་ཅན་དང་། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བས་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ། གཞན་གྱི སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་མི་སླུ་བ་དེ་ཉིད་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ།།མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱི་འཐད་པ་ཐབས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད་པས། དེའི་སྒོ་ནས་སྲོག་ཆགས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།འཇུག་པའི་བྱེད་པས་གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེའི་སྒོ་ནས་སྲོག་ཆགས་གཞན་ཡོད་པར་རྟོགས་ནས། གལ་ཏེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པ་འདི་ལྟ་སྟེ་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་། རྩོལ་བ་དང་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་ན་སྲོག་ ཆགས་གཞན་གྱི་དབང་གིས་འབྱུང་བའི་དོན་ཀུན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་འཐོབ་པོ།།ཡང་ན་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པ་འདི་ལྟ་སྟེ་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་། རྩོལ་བ་དང་། ཡུལ་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ན་སྲོག་ཆགས་གཞན་གྱི་དབང་གིས་འབྱུང་བའི་དོན་ཀུན་དུ་སྨྲ་ བ་ལས་སོ།།ཡང་ན་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཀུན་དུ་སྨྲ་བའི་རྗེས་ལ་ཁྱིམ་དུ་འཇུག་པ་དང་། དེའི་རྗེས་ལ་སྟན་འདིང་བ་དང་དེའི་རྗེས་ལ་ཡང་ཟས་དང་སྐོམ་སྦྱིན་པ་དང་། དེའི་རྗེས་ལ་ཡང་མལ་ཆ་དང་སྟན་ཤོམ་པ་དང་། རྐང་པ་བཀྲུ་བའི་ཆུ་སྦྱིན་པ་དང་། རྐང་པ་མཉེ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཕྱི་མ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་ནི་འབྲས་བུ་དེ་ཙམ་ལ་སེམས་ཤིང་སྲོག་ཆགས་གཞན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འབྲས་བུ་འདི་ལ དེ་ཙམ་ཡོད་པས་འདི་ནི་དེ་ཙམ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་དོན་བྱེད་པ་ལ་བྱའོ། །ཙམ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཚད་ལ་བྱའོ། །འཇིག་རྟེན་གང་ལ་འབྲས་བུ་དེ་ཙམ་ལ་སེམས་པ་ཡོད་པ་ནི་འབྲས་བུ་དེ་ཙམ་ལ་སེམས་པ་ཡིན་ཏེ་འཇུག་པའོ། །འདི་སྐད་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྲོག་ ཆགས་གཞན་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྲོག་ཆགས་གཞན་གྱི་དབང་གིས་འབྱུང་བའི་དོན་བྱ་བ་འཐོབ་པ་ལ་སེམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ།

我来为您完整翻译这段文本：
若问何故？说"将成与所见无差别之过"。若比量取境之自相，将成与现量相同之过，且比量将不能成为过去、未来境及无自性法之所缘。如同现量所显现般，比量分别中之显现也将能作用于事物。
若有人想："他心比量中无此不欺诳性"，为此说"于他心比量亦"等。为以方便显示不欺诳性之理由，说"由此门径其他有情"等。由趣入之作用，通过他心比量之门径了知有其他有情后，若反复趣入言说，即作希求、努力及往来等，则能获得由其他有情所引生之一切言说等。
或者说，当反复趣入言说，即作希求、努力及往他处等时，是由其他有情所引生之一切言说等而来。或者说，反复趣入言说是指：随言说后入家，其后铺设座具，其后又施与饮食，其后又陈设卧具座垫，施与洗足水，按摩足部等。
若问：为何许为成立后续言说之量？为此说"世间唯思虑彼果且趣入推度其他有情故"等。于此果中有彼量，故此即是彼量。"彼"字指作用，"量"字指度量。世间于彼果量有所思虑即是思虑彼果量之趣入。此说明：世间对有其他有情的推度，即是思虑获得由其他有情所引生之作用。"又"字表明世间趣入之果仅止于此量。

།འདི་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱེས་ བུའི་དོན་ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།དོན་ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་ནི་སྲེག་པ་དང་འཚེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཤེས་པ་གང་ལ་དེ་ལྟ་བུ་སྣང་བའི་ངང་ཚུལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་མྱོང་བ་ནི་དོན་ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་མྱོང་བའོ། །དེ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ནི་སྐྱེས་ པ་ཙམ་མོ།།འདིར་རེ་བ་དང་བྲལ་བས་ན། འདི་ནི་རེ་བ་མེད་པའོ། །དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དེ་ཉིད་དེ། རེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་དུ་གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུས་མི་དམིགས་པའི་རྗེས་ལ་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་མྱོང་བ་སྐྱེས་པ་དེ་ཁོ་ནའི་ཚེ་འདི་རེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། སྐྱེས་བུ་ནི་དེ་ཙམ་གྱིས་རེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཆུག་ན། དེ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་པ་སྔ་མ་གོ་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ཤེས་པ་སྔ་མ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་པ་སྔ་མས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐ་སྙད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་དོན་བྱེད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚད་མར རྣམ་པར་གཞག་གོ།།འདིར་ཕ་རོལ་པོས་འཁྲུལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྨི་ལམ་ན་ཡང་དོན་ཕྱི་མ་བྱེད་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་སྐྱེད་མོད་ཀྱི། དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཚད་མ་ཡིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན།དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ། རྨི་ལམ་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་འདིར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་གཡོ་ བའི་དབང་མེད་པར་མི་འབྱུང་བས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གིས་དེ་དག་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ།།ཁྱད་པར་ནི་དེ་བས་ཀྱང་བསླད་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་དབང་ཆོད་པའི་ཕྱིར་བརྒྱུད་དེ་འབྱུང་ལ། གཉིད་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་དབང་ཆོད་པར་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་ བཤད་ཟིན་ཏོ།

若问此为何？说"显现为士夫后续差别"等。后续差别即烧煮等。凡有如是显现之性质的知识，即称为如是。其体验即是体验显现为后续差别之知识。其生起即是仅仅生起。此中由离希求故，此为无希求。其本性即是彼性，因为是无希求性。此说明：当士夫于不见之后，生起显现为烧煮等之知识体验时，正是此时成为无希求。
若许士夫仅以此而成无希求性，仅以此前知如何成为量？说"前知"等。因为前知以如上所说方式圆满言说而成为作用，故安立为量。此中为显示对方错乱，说"于梦中亦"等。虽然梦中亦生起以前知为因、显现为作后续事之知识，但仅以此而言，前知成为量是不合理的。
若问：为何不合理？说"尔时一切知"等。"梦中一切知皆是错乱"是前宗。宗论者说"此中表示知"等。具有行为和语言相之知识非无动力而不生，故由彼等推度彼等。差别是：较之更为染污之位时，由根断故间接生起；未睡眠之位时，根断而生起。此即是说，此一切如前已说。

།དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རྣམས་གནས་སྐབས་གཉི་གར་ཡང་གཡོ་བ་ལ་རག་ལུས་པ་ཅན་ཡིན་པར་བསྒྲུབས་ནས་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལས་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་ན་གཡོ་བ་ལ་རག་ལུས་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་སྔ་མ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།རྨི་ལམ་གྱི་སྐབས་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་སྔ་མ་རྣམས་གཡོ་བའི་དབང་གིས་བརྒྱུད་དེ་འབྱུང་བ་ལྟར་གནས་སྐབས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལ་ བརྒྱུད་པ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ།གཉིད་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་རེ་ཞིག་དང་པོར་གཞན་གྱིས་གཡོ་བའི་དབང་ལས་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དག་གོ། །དེ་དག་ལས་སྲོག་ཆགས་གཞན་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་གོ། །སྲོག་ཆགས་གཞན་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་ནས་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་ དག་གོ།།དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་མངོན་དུ་སྨྲ་བ་དང་ཕྱག་བྱ་བའི་ཤེས་པ་དག་གོ། །དེ་དག་གི་ཡང་རྗེས་ལ་ཀུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། སྟན་འདིང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལུང་འབོགས་པ་དང་། འདོན་པ་དང་། ཁ་དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ ནས་དུས་རེ་ཞིག་མནའ་བའི་ཤེས་པ་དག་གོ།།དེ་ནས་གཉིད་ལྡོག་གོ། །གཉིད་ལྡོག་པ་དང་སྔོན་གོམས་པའི་དབང་གིས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དག་སྐྱེའོ། །དེ་ནས་ཡང་སྲོག་ཆགས་གཞན་ཡོད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་ཡང་འཇུག་པ་དང་། ཀུན་དུ་སྨྲ་བ་ ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་བརྒྱུད་དེ་སྐྱེ་བ་སྐྱེ་བ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པའི་རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཉིད་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ན། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པའི་རྟེན་གཞན་ གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་གཡོ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ།དེའི་གནས་སྐབས་ཕྱི་མ་ནི་འཆད་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་འོག་རོལ་དུ་འབྱུང་བར་ཀུན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་དག་ན་ཡོད་པའི་སེམས་ གང་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པའི་རྟེན་གཡོ་བའི་གནས་སྐབས་ཕྱི་མ་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་དེ་ལས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྣམ་པས་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་བརྒྱུད་དེ་སྐྱེའོ།

如是证成表示知在两种状态中皆依赖于动力之后，为显示梦中状态时从表示知后生起的诸知识如何依赖于动力，故说"于彼如前表示知"等。如同梦中状态时前表示知依动力之力间接生起一样，后续状态生起者亦复如是。
其中间接性是如此：在未睡眠状态时，首先由他人动力而有表示知。由彼等推度有其他生命。推度有其他生命后，有趣入知。其后有面前言说与礼拜之知。其后复有交谈、铺设座位等知，如是有传授、诵读、背诵等知。然后某时有睡眠之知。其后入睡。
入睡后由先前串习力生起表示知。其后又生起推度有其他生命。其后又生起趣入、交谈等知。为显示趣入等知间接生起之理，说"表示知所依"等。未睡眠状态时，表示知所依他相续中之动力，其后位即能在推度说者之后生起具有交谈等言说相之知。从彼等心中表示知所依动力后位之心相续，以如上所说方式于梦中状态生起趣入等诸知。

།དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་བརྒྱུད་དེ་སྐྱེས་བ་ལ་ནི་རག་སྟེ། འཁྲུལ་པ་ནི་ སོ་ན་འདུག་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེའི་ཕྱིར།དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དུས་ཇི་སྲིད་ཅི་འདྲ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་མི་སླུ་བ་ཀུན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡང་དུས་སྲིད་ཙམ་དུ་ ཡོད་པ་ཁོ་ན་ལ།ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་དུས་དེ་སྲིད་ཙམ་ཡོད་པ་ཉིད་པས་འཁྲུལ་པའི་ཉེས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གཞན་དག་ནི་འདི་ཉིད་ལ་གཞན་དུ་རྣམ་པར་འཆད་པར་བྱེད་དེ། རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་དེ་ན་ཡང་ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྒྱུད་དེ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ ཉིད་ཅི་འདྲ་བར་འབྲས་བུའི་རྟགས་ནི་རྒྱུ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཉིད་མ་སད་པའི་སེམས་ལ་ཡང་མི་སླུ་བ་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བར་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ།ཐ་སྙད་ཀྱང་དུས་ཀྱིས་ཆོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མི་སླུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཅིས་ཀྱང་མི་བཟུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ།།ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་དེ་ལྟར་བཅོམ་ཡང་སྲན་མི་འདོར་ཞིང་། ཡང་གཞན་གྱི་སེམས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་འཛིན་ཡང་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ ཉིད་ཡིན་ན་ཡིན་པ་ལ་ནི་རག་ན།གང་དག་གིས་གཞན་གྱི་སེམས་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་གོ་ཇི་ལྟར། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་འཛིན་ཡང་མི་ཤེས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་མངོན་སུམ་འདིའི་གཟུང་བ་གཞན་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མི་ཤེས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྣལ་ འབྱོར་བ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ།།གཏན་ཚིགས་སུ་བསྡུ་བར་ཇི་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མངོན་སུམ་ནི་དོན་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་དོན་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་མི་འཛིན་ན་ནི་མངོན་སུམ་དེ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན། དོན་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་མི་འཛིན་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པ་གསལ་བའི་ཕྱིར། འོན་ཏེ་མི་འཛིན་ན་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདིའི་ཚད་མ་ཉིད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། གནས་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ གཟུང་བ་དང་།འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་སྤངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པའི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་གང་དག་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་སྤངས་པ་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ།

对此若作是念："依赖于间接生起，错乱仅在门前"，为此说"复次，如何推度"等。在梦中状态时，他人心识的推度有多长时间，不欺诳的交谈等体性亦仅存在于彼等时分，相互关联的言说亦仅存在于彼时分，故无任何错乱过失。
其他论师则对此作另一解释：于彼梦中状态，如前识的推度间接生起之法性，由于果相对因无错乱，故于未醒之心亦确实存在不欺诳、显现为能作用的特征，言说亦确实具有时限性相的推度不欺诳特征，故决不应执著。
虽如是破除外境论，然不舍弃争论，故说"复次，推度他心"等。若他心推度虽不执取其自体性，然因不欺诳故是量，则须观察：对于那些能直接知他心者，情况如何？若暂且不执取他心自体性而不知，则此现量所取即成他义。若不知，则如何许彼等瑜伽师为现量知？
为总结能立而说"如何是现量"等。现量被认为是执取对境自体性者。若不执取对境自体性，此现量将是何等？若不执取对境自体性而是量，则明显矛盾，故说"若不执取，如何是量"。此中认为量性以执取自体性为因，此乃前宗之疑。
成立论者说"由未转依故，瑜伽师"等。对于未断所取能取分别的瑜伽师们而言，说"知他心亦"等。对于具有未断所取能取分别的瑜伽师们，如是称说。

།དེ་དག་གིས་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དཔེར་ན་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི།།རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་སྤངས་པའི་རྒྱུ་གནས་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ སྨོས་ཏེ།འདི་ལྟར་དེ་དག་གིས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་མ་གྱུར་ཏོ། །དེ་གྱུར་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་གསལ་བ་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་གིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་གསལ་བར་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ལས་ཀྱི་སྟོབས་དང་། ལྷ་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྨི་ལམ་བདེན་པ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ཤེས་པ་དོན་གྱིས་རྣམ་པ་གསལ་བ་ཅན་འབྱུང་བ་དེ་ལྟ་བུའོ།།དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་འོ་ན་ནི་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཁོ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་དེས། སེམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཅི་སྟེ་མི་འཛིན་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཡང་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་ཡང་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ལྟ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་པ་དང་འཛིན པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་ཤེས་ན། ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དེ་དག་ཀྱང་རང་གི་སེམས་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ ཏེ།རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་སེམས་དང་སྣང་བ་གཞན་གྱི་སེམས་དང་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་བཟུང་ནས་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་འོ་ན་ཇི་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་ཡིན། ཇི་ལྟར་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དེ་ནི་དེའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་གསལ་བར་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འདོད་ལ། གང་གི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་པར་འདོད་དོ།

他们所知的他心，由于言说不欺诳性，如同我等所见与自身相关的色等，是为量性，而非因执取自体性。所说"由未断所取能取分别之因未转依故"，即是说他们的阿赖耶识特征未转。其转依即是断除所取能取分别习气。
若他心智非执取自体性，则如何具有明显行相？为此说"由瑜伽力"等。由修习力，瑜伽师们生起他心智，明显随顺他心的行相差别，如同由业力及天等加持力而见真实梦境者生起对境明显行相的智。
对此若作是念："若尔，瑜伽师们仅由修习力的他心智，为何不执取心的自体性？"为此说"于彼等亦由他心智境性"等。虽从修习力生起，然不能以他心自体性为境，因为如是瑜伽师未断所取能取分别故。
若瑜伽师不知他心自体性，如何决定称为知他心？为此说"彼等亦由自心显现"等。瑜伽师们仅由自心显现与他心相似行相，即决定为知他心而立名言。
若非执取自体性，则如何是现量？如何是量？为此说"彼现量随顺其行相"等。由于明显随顺他心行相故许为现量，由于不欺诳故许为量。

།འོ་ན་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་སེམས་མཁྱེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ།ཅི་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡུལ་དུ་མཛད་དམ། འོན་ཏེ་མི་མཛད་གལ་ཏེ་མཛད་ན་ནི་དེའི་དོན་ཡང་དོན་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ མི་མཛད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཁྱེན་པ་ཡང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་དོན་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་རྣམས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ།དེ་དག་གིས་ནི་གཞན་གྱི་སེམས་མཁྱེན་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཁྱད་པར་མེད་པར་དོན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཁྱེན་པ་ཡང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གནས་ སྐབས་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པ་དང་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཁྱེན་པ་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པས་ངེས་པར་གཟུང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་ རྟོགས་པས་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་མཁྱེན་པ་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་མཁྱེན་ པའོ།།དེ་ལ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ཡང་དག་པར་བྲལ་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་རིག་པས་དོན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དོན་དམ་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པས་དངོས་པོ་ཕྲ་བ་དང་། བསྒྲིབས་པ་དང་། བསྐལ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཁྱེན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན ཏེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དོན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་མི་འགལ་ལོ། །དེ་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཉིད་དུ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

我来为您完整直译这段文本：
那么，已断除所取能取分别的如来们所知的他心，是否以他心自体性为所缘？还是不以之为所缘？若以之为所缘，则其义成为异义。若不以之为所缘，则彼时世尊的智慧将不如实。
为此说："诸世尊为利益一切所证悟之义不可思议。"诸瑜伽师之主如来的佛境不可思议，他们不仅他心智不可思议，而且无差别地遍知一切义之一切相亦不可思议。为何如此？说："因彼境界于一切相超越智与言说境故。"因非如来智以外的智所能决定，故超越智的境界。正因如此，由于未如实了知自体性，故超越言说境界。
复次，如来遍知一切义有二种：以镜像智知一切法之体性真如，以妙观察智遍知一切事物。其中，镜像智远离所取能取分别，由通达一切法体性真如而遍知一切义，是胜义遍智，因为是出世间智的体性。
妙观察智是从出世间智后所得，具有所取能取分别，遍知一切微细、隐蔽、远离诸事之一切相，是世间遍智，因为是从出世间智后所得的世间智体性。因此，妙观察智遍知一切义的方式无有相违。虽承许其有所取能取分别，然亦非颠倒，因为见彼即是无颠倒性故。

།མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་བཞིའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པ་གཞན་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་བཞི་པོ་འདི་དག་ལ་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ།།བདག་གིས་རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པ་ནི། །ཡི་གེ་རྣམ་ཕྱེ་ནས་བཤད་པའི། །དགེ་བ་རྙེད་པ་གང་ཡིན་དེས། །འགྲོ་བས་གྲུབ་པ་ཐོབ་གྱུར་ཅིག། རྒྱུད་གཞན་ཡང་དག་གྲུབ་པ་ཡི། །འགྲེལ་བཤད་ ཚིག་ཙམ་རྣམ་འགྲེལ་པ།།སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་འདོད་པ་ཡི། །དུལ་བའི་ལྷས་ནི་བྱས་པ་ཡིན། །རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པའི་འགྲེལ་བཤད་སློབ་དཔོན་དུལ་བའི་ལྷས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཤི་ཤུདྡྷ་སིཾ་ཧ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དཔལ་བརྩེགས་རཀྵི་ཏས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་ ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ།

平等性智是以缘起事物为所缘境，故以镜像智为所缘。成所作智是以自相共相为所缘境。如是，如来是四智之自性，其中镜像智是出世间的。从彼所得的其他诸智是世间的。因此，世尊遍知一切义应当如理配于此四智。
我造《他续成就论》，
分析文字而宣说，
以此所获诸善根，
愿众生得成就果。
他续正成就论之，
释文仅作词解释，
欲求佛果菩提者，
寂天论师所造也。
《他续成就论释》由阿阇黎寂天造毕。
印度堪布室利悉诃及大校译师吉祥积护持译校而定稿。



